Mais aussi  •  Membres

Przycisk „Odstąp od umowy tutaj" – nowy obowiązek dla sklepów internetowych i platform sprzedażowych od czerwca 2026 roku

Od 19 czerwca 2026 r. sklepy internetowe i platformy sprzedające konsumentom będą musiały wdrożyć dwuetapowy mechanizm odstąpienia od umowy. Projekt nowelizacji ustawy o prawach konsumenta[1] wprowadza obowiązek widocznej funkcji „Odstąp od umowy tutaj" (np. przycisku) – dostępnej w tym samym środowisku, w którym zawarto transakcję.

To nie tylko wymóg techniczny. To wyraźny sygnał legislacyjny o kierunku egzekwowania prawa: prawo odstąpienia od umowy zawartej online ma być tak łatwe, jak sam zakup.

Co oznacza nowy obowiązek?

Zgodnie z nowelizacją sprzedawcy są zobowiązani do udostępnienia widocznej funkcji „Odstąp od umowy tutaj" w miejscu zawarcia transakcji – np. na stronie sklepu, w aplikacji mobilnej – w ramach panelu klienta lub poza nim. W szczególności:

· Przycisk musi być łatwy do znalezienia i użycia oraz umieszczony w tym samym interfejsie, w którym zawarto umowę.

· Opis przycisku musi jednoznacznie wskazywać jego przeznaczenie, tak aby konsumenci od razu rozumieli, że kliknięcie uruchamia procedurę odstąpienia. Zalecane brzmienie to „Odstąp od umowy tutaj" lub równoważne.

· Przycisk musi być dostępny przez cały okres prawa do odstąpienia – co do zasady 14 dni od zawarcia umowy lub otrzymania towaru.

· Konsumenci muszą mieć możliwość wskazania, czy odstępują od umowy w całości, czy w części (np. poprzez zaznaczenie poszczególnych towarów lub usług).

· Funkcja nie może być czasowo wyłączana ani korzystanie z niej nie może być utrudniane od strony technicznej.

· Regulamin sklepu musi jasno wskazywać, gdzie w interfejsie znajduje się funkcja odstąpienia.

„Funkcja odstąpienia" nie zastępuje dotychczasowych sposobów rezygnacji z umowy zawartej na odległość. Oznacza to, że konsumenci nadal mogą korzystać z tego prawa za pośrednictwem poczty elektronicznej lub tradycyjnej (jeśli są dostępne).

Kogo obejmują zmiany?

Nowy obowiązek dotyczy wszystkich umów zawieranych na odległość między konsumentami a przedsiębiorcami za pośrednictwem interfejsu internetowego. Obejmuje to wszelką sprzedaż B2C w internecie – w tym sklepy internetowe, platformy sprzedażowe i aplikacje mobilne. Nowe przepisy dotyczą nie tylko sprzedaży towarów, lecz także świadczenia usług, w tym umów o treści i usługi cyfrowe.

Jak wygląda proces odstąpienia?

Nowe rozwiązanie ma być maksymalnie proste i intuicyjne – proces przebiega dwuetapowo.

Etap 1 – Odstąpienie

Po kliknięciu przycisku „Odstąp od umowy tutaj" powinien otworzyć się prosty formularz online zawierający oświadczenie o odstąpieniu od umowy. Formularz powinien ograniczać się do informacji niezbędnych do identyfikacji zamówienia, takich jak:

· imię i nazwisko konsumenta,

· dane identyfikujące umowę zawartą przez strony,

· informacja o środkach elektronicznych, za pomocą których przedsiębiorca przekaże konsumentowi potwierdzenie przyjęcia oświadczenia o odstąpieniu.

Co istotne, konsument nie musi podawać powodu odstąpienia – podobnie jak dotychczas, prawo jest bezwarunkowe i nie można uzależniać go od wyjaśnień czy dodatkowych formalności.

Etap 2 – Potwierdzenie

Musi istnieć również łatwo dostępna funkcja potwierdzenia odstąpienia – np. przycisk „Potwierdź odstąpienie od umowy" (lub równoważny). Celem jest zapewnienie, że decyzja konsumenta o odstąpieniu jest świadoma.

Praktyczne aspekty wdrożenia funkcji odstąpienia

Wdrożenie funkcji „Odstąp od umowy tutaj" to nie tyle kwestia dodania jednego przycisku, co dostosowania wymogów prawnych do istniejących procesów biznesowych i informatycznych. Na podstawie naszych doświadczeń poniższe kwestie wymagają zwykle wczesnej uwagi:

1. Funkcja odstąpienia musi działać w różnych ścieżkach zakupowych klientów. W praktyce oznacza to, że konsumenci, którzy złożyli zamówienie przez konto klienta, muszą mieć możliwość znalezienia przycisku w ramach tego konta. Z kolei dla kupujących jako gość – oznacza to unikanie rozwiązań wymagających obowiązkowego logowania lub wykluczających określonych użytkowników z procesu odstąpienia.

2. Struktura zamówienia jest istotna. Tam, gdzie jedno zamówienie może obejmować wiele produktów, potencjalnie pozyskiwanych albo realizowanych w różny sposób, funkcja odstąpienia powinna umożliwiać konsumentowi jasne określenie zakresu odstąpienia. Prawo dopuszcza odstąpienie od całej umowy lub wybranych pozycji, a interfejs powinien odzwierciedlać tę elastyczność bez zmuszania konsumenta do zbędnych lub powtarzających się kroków.

3. Wymagania dotyczące danych powinny pozostać proporcjonalne. Formularz odstąpienia powinien ograniczać się do informacji ściśle niezbędnych do identyfikacji umowy i potwierdzenia otrzymania oświadczenia o odstąpieniu. Żądanie dodatkowych danych (np. numeru rachunku bankowego) powinno być opcjonalne i wyraźnie uzasadnione – w szczególności, gdy pierwotna metoda płatności nie wymaga takich informacji.

4. Potwierdzenie i możliwość śledzenia procesu są kluczowymi elementami. Po złożeniu i potwierdzeniu przez konsumenta oświadczenia o odstąpieniu, przedsiębiorca musi zapewnić niezwłoczne przesłanie na trwałym nośniku potwierdzenia, dokumentującego treść oświadczenia oraz datę i godzinę jego złożenia. Automatyzacja tego kroku znacząco ogranicza ryzyko operacyjne i spory.

5. Istniejące procesy i dokumentacja muszą zostać zaktualizowane w sposób spójny. Wdrożenie funkcji odstąpienia wymaga zazwyczaj zmian nie tylko na poziomie interfejsu, lecz także w regulaminach, wewnętrznych procedurach i komunikacji z klientem. Z perspektywy zgodności z prawem niespójności między interfejsem a dokumentacją kontraktową będą prawdopodobnie przyciągać uwagę organów regulacyjnych.

Podsumowując, regulatorzy coraz częściej skupiają się na tym, czy prawo odstąpienia może być wykonywane w praktyce i bez przeszkód – a nie jedynie na formalnych deklaracjach. Przedsiębiorcy, którzy traktują przycisk odstąpienia jako element szerszej ścieżki użytkownika, a nie kolejny odrębny wymóg prawny mają największe szanse na ograniczenie ryzyka regulacyjnego.

Jak wygląda implementacja nowych wymogów w innych krajach Europy?

Dla przedsiębiorców działających w wielu jurysdykcjach w ramach jednego interfejsu przycisk odstąpienia wprowadza dodatkową warstwę złożoności. Choć podstawowy obowiązek jest zharmonizowany na poziomie UE, krajowe podejścia do wdrożenia mogą różnić się w szczegółach, tworząc napięcie między zachowaniem spójnego doświadczenia użytkownika a uwzględnieniem oczekiwań charakterystycznych dla danej jurysdykcji. W praktyce kluczowe pytanie brzmi nie czy różnice wystąpią, ale jak powinny być zarządzane w ramach jednego systemu.

Znacznie skuteczniejsze jest wczesne zajęcie się tymi kwestiami – przy ścisłej współpracy zespołów prawnych, produktowych i technologicznych – niż próba dostosowania ugruntowanego interfejsu w późniejszym czasie. Wspólny mianownik we wszystkich tych wdrożeniach jest dokładnie taki sam, jak w postępowaniach UOKiK dotyczących dark patterns: użytkownik musi realnie móc skorzystać ze swoich praw bez barier.

Kolejne kroki

W praktycznym wymiarze przycisk odstąpienia odzwierciedla szerszą zmianę w oczekiwaniach regulacyjnych. Organy ochrony konsumentów coraz częściej analizują, jak prawa konsumentów działają w rzeczywistości – a nie tylko jak są opisane w dokumentach prawnych. Tam, gdzie ścieżka odstąpienia jest trudniejsza w nawigacji niż ścieżka zakupu, będzie to prawdopodobnie oceniane jako problem ze zgodnością z prawem, a nie jako wybór na etapie projektowania procesów.

W obliczu zbliżającego się terminu 19 czerwca 2026 r. przedsiębiorcy powinni traktować przycisk odstąpienia jako element całościowego doświadczenia klienta – zapewniając spójność interfejsów, procesów wewnętrznych oraz dokumentacji kontraktowej i komunikacji online – tak aby konsumenci mogli odstąpić od umowy co najmniej tak łatwo, jak ją zawarli.

Jeśli chcieliby Państwo omówić, jak te wymogi mogą wpłynąć na Państwa platformę lub ścieżkę klienta w praktyce, chętnie porozmawiamy na ten temat.

Autorki: Monika Hughes, Karina Balcer-Kopka, Natalia Wysokińska-Ćwiek, Kancelaria Bird & Bird